រឿង ភ្នែកឆ្កែមើលឃើញខ្មោចពេលយប់

 រឿង ភ្នែកឆ្កែមើលឃើញខ្មោចពេលយប់

កាលពីព្រេងនាយ នៅភូមិខ្មែរមួយ មានឆ្កែខ្មៅមួយក្បាលឈ្មោះ ពុទ្ធ។ វាជាឆ្កែស្មោះត្រង់ ហើយស្រឡាញ់ម្ចាស់ណាស់។ ប៉ុន្តែ អ្នកភូមិទាំងអស់ខ្លាចវា ព្រោះវាតែងតែព្រុសដាក់អ្វីដែលគ្មាននរណាមើលឃើញ។

រាល់យប់ ពេលណាងងឹត ពុទ្ធតែងតែព្រុសយ៉ាងខ្លាំងទៅកាន់ទីងងឹត។ អ្នកភូមិខ្លះគិតថាវាឆ្កួត ខ្លះទៀតគិតថាវាឃើញខ្មោច។ គេនិយាយគ្នាថា “ឆ្កែនេះមានបណ្តាសា”។

ថ្ងៃមួយ មានព្រះសង្ឃវ័យក្មេងមួយអង្គឈ្មោះ សុខ បានមកគង់នៅវត្តក្នុងភូមិនោះ។ ព្រះអង្គជាមនុស្សឈ្លាសវៃ ហើយមានចិត្តក្លាហាន។ ព្រះអង្គបានកត់សម្គាល់ឃើញឆ្កែខ្មៅនោះ។

យប់មួយ ព្រះសង្ឃសុខបាននាំយកផ្អែកមកអង្គុយសមាធិនៅមុខវត្ត។ ព្រះអង្គសម្លឹងមើលឆ្កែខ្មៅ។ រំពេចនោះ ឆ្កែក៏ងើបឡើង សម្លឹងទៅរកដើមជ្រៃចាស់ ហើយយំសោកសៅ។ ភ្នែកវាភ្លឺពណ៌បៃតងបន្តិច។

ព្រះសង្ឃសុខបិទភ្នែក ធ្វើសមាធិកាន់តែជ្រៅ។ ព្រះអង្គបានឃើញនូវរូបស្រីស្លៀកសនោមួយកំពុងយំនៅក្រោមដើមជ្រៃ។ ព្រះអង្គបើកភ្នែក ហើយខ្សឹបប្រាប់ឆ្កែថា “ឯងឃើញគេមែនទេ?”

ពេលភ្លឺឡើង ព្រះសង្ឃសុខបានសម្រេចចិត្តថា យប់បន្ទាប់ ព្រះអង្គនឹងតាមឆ្កែទៅមើលការពិត។ ព្រះអង្គរៀបចំទឹកមន្ត អំបោះ និងកាំបិតតូចមួយ។

យប់បន្ទាប់ ព្រះសង្ឃសុខបានឈររង់ចាំនៅមាត់វត្ត។ ឆ្កែខ្មៅបានដើរចេញពីក្រោមផ្ទះ សម្លឹងមើលព្រះអង្គ រួចក៏ដើរឆ្ពោះទៅព្រៃ។ ព្រះសង្ឃក៏ដើរតាមដោយស្ងៀមស្ងាត់។

ផ្លូវក្នុងព្រៃងងឹតណាស់។ ដើមឈើធំៗព័ទ្ធជុំវិញ។ ឆ្កែដើរនាំមុខ ហើយងាកមើលក្រោយម្តងម្កាល ដើម្បីប្រាកដថាព្រះសង្ឃនៅតាមដែរ។

ឆ្កែបានឈប់នៅគល់ដើមជ្រៃចាស់មួយ។ រោមវារីងឡើង។ វារងំស្អកៗ។ ព្រះសង្ឃលើកចង្កៀងឡើង។ ដើមជ្រៃនោះប្រឡាក់ដោយស្លែ ហើយខ្យល់ក៏ត្រជាក់ខុសធម្មតា។

រំពេចនោះ រូបខ្មោចស្រីមួយបានលេចចេញពីក្រោយដើមជ្រៃ។ នាងស្លៀកសរហែក សក់ខ្មៅវែងបាំងមុខ អណ្តែតលើអាកាស។ ឆ្កែព្រុសយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះសង្ឃសូត្រធម៌ការពារ។

ខ្មោចស្រីមិនបានធ្វើបាបព្រះសង្ឃទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងយំសោកស្តាយ។ ទឹកភ្នែកពន្លឺបានស្រក់ចុះពីមុខស្លេករបស់នាង។ នាងចង្អុលទៅដីក្រោមដើមឈើ។ ឆ្កែក៏ឈប់ព្រុស ហើយយំអាណិត។

ព្រះសង្ឃក្រាបចុះ ហើយសូត្រធម៌។ ព្រះអង្គសួរថា “នាងជាប់នៅទីនេះមែនទេ?” ខ្មោចស្រីក៏ងក់ក្បាលយឺតៗ។ នាងចង្អុលទៅដីម្តងទៀត។ ព្រះសង្ឃក៏យល់ថា សាកសពនាងត្រូវបានកប់នៅទីនេះ។ ព្រះអង្គសន្យាថានឹងជួយនាង។

ពេលភ្លឺឡើង ព្រះសង្ឃសុខបានត្រឡប់មកវត្តវិញ។ ព្រះអង្គនឿយហត់ តែមានសេចក្តីតាំងចិត្ត។ ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមស្រាវជ្រាវកំណត់ត្រាចាស់ៗ និងសួរព្រះសង្ឃចាស់ៗអំពីស្ត្រីណាដែលបាត់ខ្លួនកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន។

ព្រះសង្ឃសុខបានដឹងថា កាលពីប្រាំឆ្នាំមុន មានស្រីស្អាតម្នាក់បាត់ខ្លួន។ គេសន្និដ្ឋានថានាងវង្វេងព្រៃ។ ប៉ុន្តែការពិត នាងត្រូវបានគេសម្លាប់។

ព្រះសង្ឃសុខបានទៅជួបមេភូមិ ហើយប្រាប់ពីរឿងទាំងអស់។ មេភូមិសង្ស័យបន្តិច តែក៏យល់ព្រមជួយ។ គេរៀបចំប៉ែក និងរទេះមួយ។ ឆ្កែអង្គុយក្បែរព្រះសង្ឃ។

ពួកគេបានជីកក្រោមដើមជ្រៃ។ ឆ្កែសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ក្រោយពីមួយម៉ោង ពួកគេបានរកឃើញគ្រោងឆ្អឹងរុំដោយសំពត់សូត្រពណ៌ផ្កាឈូករហែក។ ព្រះសង្ឃសូត្រធម៌។

ពេលព្រះអាទិត់លិច ខ្មោចស្រីបានលេចរូបមកចុងក្រោយ។ ឥឡូវនេះ នាងមិនគួរឲ្យខ្លាចទេ។ នាងញញឹមយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ នាងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះសង្ឃ និងឆ្កែ។ ទឹកភ្នែកពន្លឺបានស្រក់ចុះ ហើយនាងក៏រលាយបាត់ទៅក្នុងអ័ព្ទពណ៌មាស។

គ្រោងឆ្អឹងរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចុះតាមបែបពុទ្ធសាសនា។ ព្រះសង្ឃសូត្រធម៌។ អ្នកភូមិថ្វាយផ្កា និងធូប។ គេសាងសង់ស្តូបតូចមួយ។ ឆ្កែដេកស្ងៀមនៅក្បែរ។

យប់នោះ ឆ្កែដេកស្ងប់ស្ងាត់នៅក្រោមផ្ទះ។ វាមិនព្រុសទេ។ វាមិនសម្លឹងទៅទីងងឹតទេ។ វាដេកលក់យ៉ាងសុខសាន្ត។ អ្នកភូមិកត់សម្គាល់ឃើញភាពស្ងៀមស្ងាត់ ហើយខ្សឹបខ្សៀវគ្នាដោយក្តីអស្ចារ្យ។

ព្រះសង្ឃសុខបានប្រាប់អ្នកភូមិថា ឆ្កែនោះព្រុសដាក់ខ្មោចស្រីដែលជាប់ទុក្ខ។ ឥឡូវព្រលឹងនាងបានសុខសាន្តហើយ ឆ្កែក៏លែងព្រុសទៀត។ អ្នកភូមិក្រាបថ្វាយបង្គំដោយក្តីគោរព។

អ្នកភូមិបានសាងសង់រានព្រះភូមិមួយនៅក្បែរដើមជ្រៃ។ គេដាក់ផ្កា ធូប និងបាយសី។ ឆ្កែអង្គុយមើលដោយទឹកមុខស្កប់ស្កល់។

ចាប់ពីពេលនោះមក ឆ្កែខ្មៅបានក្លាយជាអ្នកយាមភូមិ។ វាដើរល្បាតនៅពេលយប់ ហើយព្រុសតែពេលមានគ្រោះថ្នាក់ពិតប្រាកដដូចជា ពស់ ឬចោរ។ អ្នកភូមិស្រឡាញ់វាណាស់។

ព្រះសង្ឃសុខត្រូវធ្វើដំណើរទៅកាន់វត្តមួយទៀត។ ឆ្កែបានដើរតាមព្រះអង្គរហូតដល់មាត់វត្ត។ ព្រះសង្ឃអង្អែលក្បាលឆ្កែ ហើយប្រសិទ្ធពរឲ្យ។ ឆ្កែគ្រវីកន្ទុយ។ ព្រះសង្ឃដើរចេញទៅ ដោយទ្រង់ញញឹម។

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក រឿងព្រេងនេះត្រូវបានគេដំណាលប្រាប់តៗគ្នា។ ក្មេងៗអង្គុយស្តាប់ជុំវិញភ្លើង។ ឆ្កែខ្មៅចាស់មួយក្បាលដេកនៅក្បែរជើងគេ។ ក្មេងៗសម្លឹងមើលវាដោយក្តីគោរព។

ថ្ងៃមួយ ឆ្កែខ្មៅចាស់បានស្លាប់ដោយសុខសាន្តនៅក្រោមផ្ទះដែលវាធ្លាប់នៅ។ អ្នកភូមិបានបញ្ចុះសពវានៅក្បែររានព្រះភូមិ ហើយថ្វាយផ្កា។

យប់នោះ មានរូបឆ្កែភ្លឺរស្មីបន្តិចបានលេចឡើងនៅក្បែររានព្រះភូមិ។ វាមិនគួរឲ្យខ្លាចទេ។ វាសម្លឹងមើលភូមិចុងក្រោយ រួចក៏រលាយបាត់ទៅលើមេឃ។ អ្នកភូមិក្រាបថ្វាយបង្គំ។

ប៉ុន្មានសប្តាហ៍ក្រោយមក មានកូនឆ្កែខ្មៅមួយបានលេចឡើងក្នុងភូមិ។ វាមានកអាវក្រហមដូចគ្នា។ វាមានចរិតដូចឆ្កែចាស់ដែរ។ អ្នកភូមិញញឹម ហើយស្វាគមន៍វា។

កូនឆ្កែនោះធំឡើង ហើយក៏ក្លាយជាអ្នកយាមភូមិដូចដើមដែរ។ ប៉ុន្តែវាមិនដែលព្រុសដាក់ខ្មោចទេ ព្រោះព្រលឹងទាំងអស់បានសុខសាន្តហើយ។ ភូមិដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។

ជីតាចាស់ប្រាប់ចៅៗថា “កូនៗអើយ! ពេលខ្លះ អ្នកដែលឃើញអ្វីដែលគេមើលមិនឃើញ គឺជាមនុស្សក្លាហានបំផុត។ កុំមើលងាយឆ្កែ ឬសត្វណាឡើយ ព្រោះវាអាចបង្រៀនយើងពីសេចក្តីសប្បុរស”។

ដូច្នេះហើយ រឿងព្រេងនេះត្រូវបានគេដំណាលតៗគ្នាមក។ គេនិយាយថា ឆ្កែខ្មៅនៅតែកើតមកក្នុងភូមិនេះជារៀងរាល់ជំនាន់ ដើម្បីការពារអ្នកភូមិពីគ្រោះថ្នាក់ ទាំងមើលឃើញ និងមើលមិនឃើញ។ ចូរគោរពសត្វទាំងអស់ ព្រោះវាអាចឃើញអ្វីដែលយើងមើលមិនឃើញ។